Kaptrice

Jullie hebben het al wel gemerkt zeker. Taal is duidelijk mijn ding. Mijn speeltuin waar ik uren in kan verdwijnen. Waar verlegenheid de uitweg van wat ik denk en vooral voel, niet in de weg staat.

Daarom dank ik God op mijn blote knieën dat hij bij mij de liefde voor het geschreven woord mee heeft ingebouwd.

Eerlijkheid tegenover die creatieve alleskunner gebiedt me echter om die kniebuiging op mijn blote knieën wat te relativeren. Een lang, intens rond huppelen op deze losgeslagen planeet heeft mijn bewegingssysteem er beslist niet soepeler op gemaakt. Hopelijk kan de schepper mijn gevouwen handen, in samenspraak met een eerbiedig knikje, als alternatieve dankbetuiging afvinken.

Dus, lieve mensen, vandaar dat jullie af en toe een schrijfsel van mij kunnen lezen op de site van ’t Kadaster. Daar zal ik de ‘Kaptrice’ van ’t Kadaster eeuwig dankbaar voor blijven!

Doordat ik verschillende keren, ongevraagd, haar digitale brievenbusje met mijn opdringerig geschrijf gekraakt had, met de lichtjes vals bescheiden opmerking erbij, dat als mijn gebazel ’t Kadaster niet van nut kon zijn, met één tik op delete de Kadastersite weer vrij van zonde zou zijn.

Helaas hoor ik intussen op de achtergrond enige wanklanken vanachter schermpjes en en schermen zuchten en blazen. Er komt duidelijk een bui van onvrede aanwaaien.

“Zeg, over het paard getild, zelfverklaard schrijvertje, verklaar dan nu maar eens wat voor bizar titeltje er boven je zielenroerselen kreupel staat te wezen.”“Het moet wel leuk en leesbaar blijven, pennenlikker”

“Nooit van gehoord, van dat woord. Zelf verzonnen of zo, blaaskaakje?”

Inderdaad, mensen, zelf verzonnen.

Immers, wisten jullie dat er geen vrouwelijk woord voor kapitein bestaat!? En om de first lady van ’t Kadaster een mannelijke titel aan te smeren, kan voor mij ècht niet. Sowieso is haar opvallende, vrouwelijke kledingstijl in niets te vergelijken met het masculine uniform van een kapitein.

Desondanks houdt Anne Mie de touwtjes van dit creatief bolwerk in handen zoals alleen een ‘Kaptrice‘ dat kan. Zij heeft geen stoer stuurwiel en een gesofisticeerd, ingewikkeld navigatiesysteem nodig. Haar innerlijke radar kleurt het ingewikkelde Kadaster kluwen zoveel mogelijk binnen de lijntjes in.

Edoch, zelfs de sterkste schakel kan breken bij overbelasting.

Gelukkig loopt er op dit immens activiteiten complex een mannelijke ‘Kaptrice’ rond, die met zijn aanstekelijke, gulle lach, de overbodige titel van kapitein onherroepelijk van zich afschudt.

Hij heet gewoon Hans en wil samen met alle medewerkers een interessante, uitdagende route uitstippelen waarin het onmogelijke wel eens mogelijk zou kunnen worden.

Natuurlijk gooit zijn imposante, fysieke verschijning behoorlijk wat gewicht in de schaal. Hans in een kostuum van zeekapitein zou eerder op een slapstickfilm lijken. In het ruige decor van een schommelende vissersboot zou hij duidelijk beter floreren.

Toch kunnen we hem beter aan boord houden van ’t Kadaster.

Er moet iemand buiten de lijntjes durven kleuren.

Dromen op tafel kunnen gooien die, hoe onzeker ook, op zijn minst bespreekbaar moeten zijn.

Heerlijk toch om voor en met zo’n team te mogen te samenwerken.

Op een avond organiseert ’t Kadaster een bijeenkomst voor geïnteresseerde buurtbewoners om hen een inkijk te geven van wat er deze zomer zoal te gebeuren staat in en rond de buurttuin.

Natuurlijk vliegen, wel of niet gefundeerde, meningen in het rond tijdens zo’n toonmoment. En dan zit daar onze kapit… sorry, Hans, rustig en bedaard al die verschillende meningen als een volleerd jongleur in evenwicht te houden.

Uiteindelijk kregen alle bezoekers de kans om met de betrokken organisaties en personen kennis te maken om daar te ondervinden dat eventuele opmerkingen serieus genomen worden.

Een gedetailleerde rondleiding tussen onze bloemen – en plantenpracht bleek de kers op de taart te zijn om mensen te verbinden met verschillende meningen die er gewoon mogen zijn.

Onze ‘Kaptrice’ keek tevreden rond en typte plichtbewust haar verslag.

En ik blijf met een ongemakkelijk gevoel mijn geheugenschijf pijnigen omdat ik het gevoel heb iemand te vergeten die evengoed t Kadaster reilen en zeilen mee in toom houdt. Ik hoor het zeker en ben sowieso nog lang niet uit- en afgeschreven.

Warme groet,
Herman